András Schuh Fotografie is niet zomaar een naam. Het heeft een verhaal. Over een kind dat leerde kijken in de donkere kamer van zijn vader. Over een brevet behaald op Teuge. En over een vrouw die zag wat ik zelf nog niet helemaal zag. Dit is dat verhaal.
De vonk
Fotografie zit in mijn bloed. Als kind van vijf jaar stond ik al vol ontzag in de donkere kamer van mijn vader – de geur van fixeer, het zachte rood van het veiligheidslamplicht, de spanning van het wachten. En dat er dan langzaam beeld op het papier verscheen. Pure magie.
Die vroege ervaringen hebben mijn manier van kijken gevormd. Fotografie leerde me niet alleen vastleggen – het leerde me zien. Hoe licht valt. Hoe een compositie rust uitademt of juist spanning oproept. Hoe één moment alles kan zeggen wat woorden niet kunnen.
De lucht in
Mijn tweede grote passie is de luchtvaart. In 1996 begon mijn vliegopleiding op vliegveld Teuge. In mei 1998 haalde ik mijn brevet. Vanuit de lucht leerde ik anders kijken – groter en overzichtelijker, maar tegelijk vol verborgen details.
Anja
Op 19 november 2006 ontmoette ik Anja. Vanaf die dag zijn we nooit meer bij elkaar weggegaan.
Anja had een scherp oog voor esthetiek en beeld. Ze zag in mij wat ik zelf nog niet volledig zag. In 2009 zei ze: “Je moet er iets mee gaan doen.” Ze zag mijn passie – en ze geloofde erin.
Ik bezocht de Fotovakschool, deed workshops en cursussen. Maar het was bovenal Anja’s kritische en liefdevolle steun die me verder bracht.
Anja
29 april 2011
Op die dag schreven we András Schuh Fotografie in bij de Kamer van Koophandel. We – want dat klopte. Dit was ons gezamenlijke avontuur.
Wat zij me naliet
Op 23 september 2014 kregen we te horen dat An ongeneeslijk ziek was. De dag erna nam ze me mee naar mijn favoriete fotospeciaalzaak in Apeldoorn. Typisch An – zelfs op het zwaarste moment dacht ze aan mijn droom.
Op 11 maart 2015 overleed ze.
In de weken daarvoor hadden we diepe gesprekken. Over doorgaan in het algemeen. En ook over fotografie. Ze zei:
“Mocht je ooit twijfelen over een foto, denk dan maar aan wat ik er van gevonden zou hebben…”
Haar woorden zijn mij bijgebleven. Ze zijn onderdeel geworden van wie ik ben – als mens, en als fotograaf.
Twee passies. Één oogpunt.
Luchtfoto’s vanuit vliegtuigen en drones – haarscherp, in volledige context.
Hoge resolutie. Volledig gebruiksrecht. Geen verrassingen achteraf.