András Schuh Fotografie is niet zomaar een naam. Het heeft een verhaal. Over een kind dat leerde kijken in de donkere kamer van zijn vader, over de lucht in vanuit Teuge, en over een vrouw die zag wat ik zelf nog niet volledig zag. Dit is dat verhaal.
De vonk
Fotografie zit in mijn bloed. Als kind van vijf jaar stond ik al vol ontzag in de donkere kamer van mijn vader – de geur van fixeer, het zachte rood van het veiligheidslamplicht, de spanning van het wachten. En dat er dan langzaam beeld op het papier verscheen. Pure magie.
Die vroege ervaringen hebben mijn manier van kijken gevormd. Fotografie leerde me niet alleen vastleggen – het leerde me zien. Hoe licht valt. Hoe een compositie rust uitademt of juist spanning oproept. Hoe één moment alles kan zeggen wat woorden niet kunnen.
Die verwondering heeft me nooit meer losgelaten.
De lucht in
Mijn tweede grote passie is de luchtvaart. In 1996 begon mijn vliegopleiding op vliegveld Teuge en in mei 1998 haalde ik mijn brevet. Vanuit de lucht heb ik geleerd anders te kijken: groter en overzichtelijker, maar tegelijk vol verborgen details.
Anja
Op 19 november 2006 ontmoette ik Anja. Vanaf die dag zijn we nooit meer bij elkaar weg gegaan.
Anja had van nature een scherp oog voor esthetiek en voor beeld. Ze zag in mij wat ik zelf nog niet volledig zag: dat de combinatie van fotografie en vliegen iets bijzonders was. Ze spoorde me aan er iets mee te gaan doen. Ik bezocht de Fotovakschool, deed workshops en cursussen. Maar het was bovenal het autodidactisme, en Anja’s kritische en liefdevolle blik, die me verder brachten.
29 april 2011
Op die dag schreven we András Schuh Fotografie in bij de Kamer van Koophandel. We – want dat klopte: dit was ons gezamenlijke avontuur.
Wat zij me naliet
Op 23 september 2014 kregen we te horen dat Anja ongeneeslijk ziek was. De dag erna nam ze me mee naar mijn favoriete fotospeciaalzaak in Apeldoorn. Typisch Anja – zelfs op het zwaarste moment dacht ze aan mijn droom.
Op 11 maart 2015 overleed ze.
In de weken daarvoor hadden we diepe gesprekken. Over doorgaan in het algemeen. En ook over fotografie. Ze zei:
“Mocht je ooit twijfelen over een foto, denk dan maar aan wat ik er van zou hebben gevonden.”
Haar woorden zijn mij bijgebleven. Ze zijn onderdeel geworden van wie ik ben – als mens, en als fotograaf.
András
Anja
